We're waiting for you, little one.

Gepubliceerd op 27 september 2018 10:00

Ineens gaat alles in een rap tempo aan mij voorbij, de verwijzing is nog niet eens doorgevoerd en ik zit al met een naald in mijn arm om bloed af te tappen. 
Twee dagen later gaat de telefoon, het is de assistente van de fertiliteitsarts. 
Het duurt even voordat ik het begrijp, ik dacht dat ik naar een gynaecoloog zou gaan om een simpele echo te laten maken? Wat is dat eigenlijk, een fertiliteitscentrum? Ook ik had er nog nooit van gehoord. 
 
 
 
Even een korte uitleg voor jullie, als je niet zwanger kan raken via de natuurlijke weg word je geholpen in een fertiliteitscentrum. Zij kijken eerst waarom het niet lukt, denk aan een slechte spermakwaliteit van de man of endometriose of PCOS bij de vrouw. Er zijn heel veel verschillende factoren waarom het moeilijk kan worden om zwanger te raken. Zodra de oorzaak bekend is, kunnen ze een behandelplan opstellen. Dit kan zijn dat de vrouw OI (ovulatie indicatie, ofwel hormonen) krijgt, maar als de spermakwaliteit slecht is kan je IUI of IVF verwachten. Er zijn tegenwoordig zoveel mogelijkheden, gelukkig! 
 
 
 
Terug naar het telefoontje: 
De assistente was ontzettend lief en heeft alles feilloos uitgelegd. 
Er staan twee afspraken gepland nu, waaronder een intake gesprek met de behandelende arts(en) en een onderzoek. Super spannend dus! 
We hebben wat vragenlijsten gekregen die we moeten invullen en worden besproken bij het intake gesprek. 
Na het intake gesprek zullen wij ook wat wijzer zijn en zal er meer duidelijkheid komen over hoe en wat nu verder. 
Het is echt slopend om in die onzekerheid te zitten, en wij vrouwen gaan er veel over piekeren en geven onszelf de schuld. 
Zo doe ik dat dus ook, en voel ik me gedurende dag erg schuldig naar mijn man, (schoon)familie en mezelf. 
Ik voel me gefaald, als vrouw zijnde, als moeder, als dochter, als mezelf... 
Ik hoop dus echt dat de fertiliteitsarts ons meer duidelijkheid kan geven en een stukje onzekerheid van mij weg kan nemen. 
 
Het is best een grote impact op je lichaam en psychische gesteldheid. 
Nou heb ik gelukkig gewoon een psycholoog waar ik mee kan praten, en een fantastische man die mij overal doorheen slaat, maar tóch merk ik aan mijn lichaam dat hij het zwaar te voortduren heeft. 
Ik ben moe, ik slaap slecht, ik zit gewoon niet lekker in mijn vel.
En dat is niet alleen vervelend voor mij, maar ook voor mijn omgeving en zelfs mijn hond ervaart het als vervelend. 
Ondanks dat je er veel over praat, en het laat rusten tot er duidelijkheid is, houdt het je toch bezig gedurende dag en dwaalt het continu door je bovenkamer. 
Misschien is deze blog wel een uitlaatklep voor mij? Het lucht in ieder geval op, om het zo op te schrijven zonder dat iemand door je heen praat. 
Want dat merk ik wel, er zijn weinig mensen die het begrijpen. Weinig mensen die de pijn hebben ervaren. 
Want mijn God, wat doet het pijn, ik voel de pijn van mijn kruin tot voet. 
 
 
 
Tot snel 
Liefs, Kyra. 
 
In mijn volgende blog vertel ik over mijn ziekte bed op hele jonge leeftijd, die mogelijk een verband heeft met mijn afwezige vruchtbaarheid. Naast deze problemen, achtervolgt het mij nog.

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.