Dokters, dokters en nog een dokters.

Gepubliceerd op 4 oktober 2018 10:00

12 december 2012, ik kom net bij de huisarts vandaan en word direct doorgestuurd naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Gescheurde kniebanden, denken ze. Op 14-jarige leeftijd, met een angst voor dokters en naalden, schrik je dan best wel even. Met krokodillentranen langs mijn wangen, bang dat ik een prikje krijg, zit ik in de wachtkamer van de orthopeed.

 

Bang voor een prikje, met geen enkel besef van wat komen gaat. Dat had ook niemand verwacht, zo ook de orthopeed niet. Hij heeft mij drie kwartier laten wachten, de orthopeed schrok zich een hoedje en heeft meteen extra artsen opgeroepen om mee te kijken naar mijn röntgenfoto. Die drie kwartier voelde voor mij een eeuwigheid, en toen eindelijk mijn naam werd geroepen en ik plaats mocht nemen in het kleine kamertje van de orthopeed zakte de wereld onder mijn voeten vandaan..

...een tumor? In mijn been? In mijn lijf? Een wat? Weet je het zeker? Is dit zeker weten mijn röntgenfoto? Hoe kan dat nou? Waarom? Wat gaat er nu gebeuren? Krijg ik nu héél véél prikjes? 
Zo veel vragen schieten door mijn hoofd, maar ik zeg niks, helemaal niks. Geen traan, geen woord, geen vraag, niks. Na de uitslag krijg ik meteen een lichamelijk onderzoek, en daar was al duidelijk dat ik echt heel veel pijn heb en het niet meer kan doen op die paar ibuprofen die ik krijg op een dag. Een half uur later lig ik in een MRI scan, en daar komt ook mijn eerste prikje: het infuus. In de MRI scan begin ik het een beetje te beseffen, en die 2,5 uur dat ik erin lig kan ik alleen maar huilen. De tranen vloeien langs mijn wangen, met Gers Pardoel zingend in mijn oren: “Ik neem je mee, ik neem je mee op reis” 
Neem me mee, denk ik nog, neem me alsjeblieft mee ver hier vandaan... 

Nadat iedereen inmiddels op de hoogte is van het vervelende nieuws, zo ook mijn school, krijg ik bij thuiskomst meteen veel bezoek. De deurmat ligt elke dag vol met kaartjes en de postbode staat meerdere malen per week met een grote doos voor de deur. Ballonnen, knuffels, cadeautjes. Mijn vriendinnen zijn niet van mij weg te slaan, en dat is echt heel fijn als je je zo rot voelt. De dagen duren lang, en de pijn is ondragelijk, dus word ik uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis. Aan de morfine pomp, wachtend op meer antwoorden. De planning was dat ze begin januari een biopsie zouden nemen, dan halen ze een klein stukje weefsel weg. Maar dat risico is te groot, de tumor groeit razend snel en mijn bot is al gebroken. Om dus uitzaaiingen en dergelijke te voorkomen laten ze de biopsie voor wat het is en is meteen een operatie gepland.

14 januari 2013, de grote dag is aangebroken. Een maand nadat we het nieuws hebben gekregen. Al krijg ik er toch niet veel meer van mee, ik heb al sinds december morfine en daar word je lekker duf van. De zuster komt om 8 uur ‘s morgens een pilletje brengen, ter voorbereiding op de narcose, en ik krijg overal pleisters met verdovingszalf zodat de anesthesist mij zo meteen kan prikken zonder dat ik in paniek raak. Wachten duurt zo lang, en dat is echt slopend. Eindelijk komt de zuster mij halen en rijden we richting de operatie kamer. Ze leggen nog een keer uit wat ze gaan doen, de tumor wordt verwijderd en ze zullen weefsel uit mijn bekken halen om het gat op te vullen. Het infuus wordt moeiteloos geplaatst en ik mag aftellen. Op de achtergrond hoor ik de artsen allemaal enge dingen opnoemen, dus schiet ik in paniek. Hier komen weer mijn eerste tranen, die gelukkig niet heel lang duren. Enkele seconden later slaap ik, en kan de operatie beginnen. 7,5 uur later word ik rustig wakker op de uitslaapkamer, ik grijp meteen naar mijn heupen, waarom voel ik geen pijn? De oncologische chirurg komt even kijken hoe het gaat, en legt uit dat ze tijdens de operatie er achter kwamen dat het groter was dan ze dachten. Weefsel uit mijn bekken halen was dus onmogelijk, want dan hield ik geen bekken meer over. Ze hebben dus donor bot geplaatst en dat moet nu zelf gaan groeien. Weer een extra risico...

...wordt vervolgd... 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.