Leven in pijn.

Gepubliceerd op 16 oktober 2018 10:00

Na de operatie mag ik vrij snel al weer naar huis, omdat ik met mijn eigenwijze hoofd op de wc wilde plassen, niet op die vieze plas po. Thuis staat in de woonkamer een ziekenhuisbed, dus ik hoef gelukkig geen trappen op en krijg nog wat mee van het gewone leven. Dat gewone leven gaat ook gewoon door, mijn broertjes en zusje gaan naar school en naar vriendjes, mijn vriendinnen zitten elke dag op school en na school komen ze bij mij langs. Gelukkig heeft mijn moeder niet van mijn zijde geweken sinds het moment dat we het weten. Ondanks dat ik mij altijd zo groot weet te houden, ervaar ik ook momenten van diepe, intense pijn en verdriet. En dan heb ik het niet meer over de lichamelijke pijn. 

 
De eerste weken gebeurd er eigenlijk niks, ik mag niks en ik kan niks. Elke 3 weken voor een check up naar het ziekenhuis en verder slaap ik nog erg veel. Het is ook enorm vermoeiend allemaal hoor, dat heen en weer gesleep en al die drukte om je heen. Uiteindelijk zijn we 3 maanden verder en mag ik beginnen met onbelaste fysiotherapie. Ik krijg speciaal gips, die met klittenband afneembaar is, zodat ik met een gespecialiseerde fysiotherapeut in het ziekenhuis oefeningen kan gaan doen. Zo beginnen de eerste oefeningen alleen met mijn been weer buigen, wat natuurlijk niet meer kon na zo lang gips! De eerste behandelingen ervaar ik als pijnlijk, zwaar en teleurstellend. Als 14-jarige puber wil je natuurlijk helemaal niet zo langzaam, met beleid en veel geduld. Ik wil nu, snel, meteen en direct lopen. Helaas kan dat simpelweg niet, en dat valt me zwaar. Bij de fysiotherapeut bouwen we het langzaam op, en mag ik uiteindelijk steeds beetjes gaan staan en belasten. Het is inmiddels bijna mijn verjaardag, dus ik ben ontzettend blij dat ik zulke stappen vooruit maak, letterlijk! 
 
31 mei 2013, mijn 15e verjaardag. Ik zit inmiddels al 6 maanden thuis, zonder school, zonder vrienden, zonder leven. Ik ben er nog lang niet, en naar buiten gaan is een te groot risico, dus geniet ik dubbel en dik van het boodschappen doen. Het enige momentje dat ik in de bewoonde wereld kom. Behalve vandaag! Want vandaag ben ik jarig, en ik sta erop dat ik naar school ga. Ik ben altijd een schoolmeisje geweest, en ik mis het ontzettend om alleen al te slenteren door de lange hallen en aula’s. Helaas is deze schooldag niet zoals ik mezelf voorgesteld had, zo word ik de klas uitgestuurd door een docent en aan het eind van de dag worden mijn krukken onder me vandaan geschopt. Daardoor kwam ik met een klap terecht op mijn verkeerde been. Ik was zoals gewoonlijk ook vandaag weer eigenwijs en ben zonder mijn gips, en zonder rolstoel naar school gegaan. Mijn donor bot is nog lang niet aangegroeid en door die val op mijn been, zit er nu een scheur in. Ik ben weer terug bij af, zit weer in het vaste gips en mag weer helemaal niks. Nu maar hopen dat die scheur gaat helen, want met gebroken donor bot kan je helemaal niks.
 
De tijd verstrijkt langzaam, en ik begin mentaal ook stappen achteruit te nemen. Ik ben moe, gesloopt, gewoon op. He-le-maal op. Hoe lang moet ik nog? Wie zal het weten... School is niet bij te houden, heb inmiddels al bijna het hele jaar gemist. Mijn vriendinnen zijn nergens meer te bekennen, en zelfs familie begint wel moe van mij te worden. Ik spendeer mijn dagen nog steeds in mijn bed, midden in de woonkamer. De fysiotherapie verloopt soepel, al mag ik niet veel meer. Het is een hele lieve vrouw, die het beste met me voor heeft en ook het beste uit me haalt. En toch, ondanks die lieve fysiotherapeute, ondanks de lieve dokters en mijn moeder, die nog steeds niet van mijn zijde is geweken, zit ik niet lekker in mijn vel. Ik voel me niet gelukkig, ik voel me niet fijn en prettig meer. Ik heb een punt bereikt waarin mijn lichaam gewoon een grens aangeeft, want ik kan niet meer. Nu het einde van mijn revalidatietraject in zicht komt, ga ik toch wat keuzes overwegen. De keuze is uiteindelijk ook snel gemaakt, en ik stuur mijn vader een berichtje: 
 
“Hey papa, het gaat niet zo goed met me. Met mijn been wel hoor, maar in mijn hoofd niet. Ik mis je zo. Ik wil naar jou toe komen” 
 
Hij reageert verder erg positief op mijn berichtje en boekt vrijwel meteen een ticket. Een ticket? Jup, een vliegticket notabene. Mijn vader woont in Curaçao, en ik binnen twee weken ook weer. Ik rond mijn revalidatie af, neem afscheid van mijn fysiotherapeute en dokters, familie, wat nog overgebleven is van vrienden en knuffel nog eventjes extra lang met mijn broertje en zusje. Mijn koffers staan al klaar, en 25 augustus is het zo ver. Opa en oma komen mij om 5 uur ‘s morgens van huis halen, en brengen mij naar Schiphol toe. Een laatste kus en knuffel voor mijn moeder, en met een lach en een traan vertrekken wij. Op naar een nieuw avontuur, een nieuwe start. Op Schiphol weet ik mij erg groot te houden bij het afscheid van mijn allerliefste opa en oma. Ik doe zo stoer, maar eenmaal alleen in het vliegtuig breken de tranen los. Even denk ik nog dat ik een hele domme fout heb gemaakt, maar als ik na een lange reis aankom in Curaçao en het warme deken over mij heen krijg is die gedachte even verdwenen. Mijn oom en tante waren toevallig op vakantie, en halen mij op van het vliegveld. Vanuit daar rijden we direct door naar mijn vader, mijn lieve papa die ik al heel lang niet gezien had. Mijn lieve papa die niet bij mij kon zijn, in de tijd dat ik hem zó hard nodig had. Maar nu kunnen we alles inhalen, denk ik nog, nu heb je tijd voor mij. 
 
Vandaag: 
Het was ook te mooi om waar te zijn. Ik heb écht een leuke tijd gehad in Curaçao, er zitten een paar hele mooie herinneringen bij. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben niet voor niks terug in Nederland. Curaçao heeft mij een hoop geleerd, een hoop laten zien en laten voelen. Ik heb kunnen ontdekken, aftasten en genieten. Maar ik heb ook heel veel pijn en verdriet gehad, ik heb geweld gezien, teleurstellingen, verkeerde keuzes gemaakt en ik ben voornamelijk héél vaak op mijn bek gegaan. Gelukkig leer je daar alleen maar van, en sta ik nu met twee stevige benen op de grond. Vastgeworteld in de aardbodem. Niemand krijgt mij meer omver! Achteraf gezien ben ik blij met alle keuzes die ik gemaakt heb, en ben ik iedereen ook heel erg dankbaar dat ik die keuze had! Zonder alle levenslessen op Curaçao, zou ik nu niet staan waar ik nu sta. En ik kan mij geen leven meer voorstellen zonder mijn lieve man, hondje en ons prachtige huis. Hier in Zwolle. Hier ben ik echt thuis, hier ligt mijn hart en ziel. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, en ik word overspoeld met liefde en warmte, zoals het hoort. Mijn been is nog een wisselvallig verhaal, over het algemeen gaat het goed maar ik heb nog altijd pijn. We zijn inmiddels zo’n 7 jaar verder (sinds ik de eerste keer pijn voelde) en wat de pijn betreft is er weinig veranderd. Gelukkig leer je er mee leven en doe ik lekker wat ik niet laten kan, want het is zo onmenselijk om in huis te blijven zitten, angstig dat er wat gebeuren kan. Ja, het blijft een risico, maar hallo dat is autorijden ook! Ik geniet lekker van mijn leven zolang het mij gegund is, en ik knok nog elke dag voor een goede dag. Het is zwaar om te moeten leven met dagelijkse pijn, maar het heeft me wel geleerd om extra te genieten van alles om me heen. Dat is mijn beste advies die ik je geven kan: luister, kijk, koester en geniet! ❤️ 

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.