Wanneer baby's maken niet vanzelfsprekend is..

Gepubliceerd op 3 december 2018 10:00

Je hebt ze er tussen zitten, ook in mijn omgeving, gewoon even zo’n overstap van de pil naar een Implanon en BAM, hartstikke zwanger. Hoewel sommige er niet op zaten te wachten, zijn de meeste “ongeplande baby's” van harte welkom. Nu moet ik eerlijk toegeven, dat ik soms wel even jaloers ben. Of boos zelfs!
 
Nare verhalen op Facebook, een moeder die haar baby door elkaar roste omdat hij niet wilde stoppen met huilen. In de supermarkt, een moeder die haar peuter geen grenzen aangeeft. En grenzen zijn zó belangrijk voor een stabiele basis! Ik zie zo vaak kinderen, die het beter hadden kunnen treffen, en dat doet mij dan zeer. Ik wéét dat mijn man en ik een fantastisch team zullen vormen, en geweldige ouders zullen zijn. Ouders met een stabiele basis, die je veiligheid, geborgenheid, rust en regelmaat, ontzettend veel liefde en grenzen kunnen geven. Maar ook ouders die je vrijheid geven, vrij om jezelf te kunnen ontwikkelen en ontdekken. Vrij om jezelf te zíjn! Als ik dan ouders zie, die het eigenlijk niet verdienen om ouders te zijn, vind ik dat ontzettend oneerlijk. Waarom ik niet? Waarom wij niet? Denk ik dan. Waarom...
 
 
Nu zullen wij heus ooit wel ouders worden, als het niet door een reageerbuisje lukt dan wel via adoptie. We vinden wel een weg, we’ll get there. Maar dat het bij ons zo moeilijk moet, en zo lang duurt, is oneerlijk. Het hele traject is mega zwaar, zowel fysiek als mentaal. Nu heb je verschillende soorten vruchtbaarheidsbehandelingen en worden ze meestal ook op een volgorde gedaan. Ik zal ze even kort toelichten. Over het algemeen begin je met OI (ovulatie inductie), je krijgt dat eerst tabletjes die een menstruatie moeten op wekken, en zodra je vloeit kan je op de 2e vloeidag beginnen met de hormonen (bijv. Clomid) om het eitje te laten rijpen en een eisprong op te wekken. Mocht je wel rijpe eitjes hebben, maar geen eisprong, hebben ze daar ook weer een middeltje voor. Mocht dit allemaal geen baat hebben, dan gaan ze over het algemeen door naar IUI. Dat is kunstmatige inseminatie, in combinatie met de hormonen wordt dan de sperma van je man direct in je baarmoeder gespoten. Die sperma is bewerkt in het lab, dan halen ze alle langzame zwemmers er tussen uit en plaatsen ze alle sterke, snelle zwemmers terug in je baarmoeder. De kans op slagen is dan het hoogst! Als ook dat allemaal geen succes heeft, dan heb je nog IVF en ICSI. Bij beiden worden er eitjes uit de eierstok gehaald, en bevrucht in een speciaal lab. Bij IVF brengen ze de sperma in het schaaltje en moet hij zelf het eitje zoeken, bij ICSI wordt er een enkele spermacel direct in het eitje gespoten. Het eitje wordt dus kunstmatig bevrucht. Zodra het eitje bevrucht is wordt deze terug geplaatst in de baarmoeder en heeft de vrouw zo’n 5 dagen bedrust. In de tussentijd ga je, bij elke behandeling, vaak naar het ziekenhuis. Je wordt dus ten aller tijden goed in de gaten gehouden! 
 
 
 
Hopelijk is het een beetje duidelijk allemaal, hierboven. Zo beginnen wij ook met de hormonen, dat zijn eerst ook nog tabletjes. Ze zijn ook te krijgen in injecties, maar ik hoop dat ik die niet hoef. Ik ben als de dood voor naalden! En dan krijg je elke dag een spuit... brrrr. Maar ik denk dat als je zo’n proces instapt, je over het algemeen wel hoopt dat het snel over is en je snel in verwachting bent. Die onzekerheid, die spanning, die stress gun je niemand! En toch, ondanks alle tegenslagen en obstakels ben ik onwijs gezegend en dankbaar dat ik dit met mijn lieve Jonatan meemaak. Alle tegenslagen hebben ons het afgelopen jaar wel heel sterk gemaakt. We zijn echt een team samen, en slaan elkaar overal doorheen. Samen! Zij aan zij. Dat is zo fijn. Het is ook heel belangrijk dat als je door flinke downs gaat met elkaar, je vooral moet blijven praten. Communicatie heeft echt hoge prioriteit in een relatie. En als je praten moeilijk vindt, zeg dat dan ook gewoon. Begin met schrijven, en laat het elkaar lezen. Vertel hoe je je voelt, wat je denkt, wat je verwacht, wat je wilt. Er is niks verkeerds aan, als jij ergens geen zin in hebt. Er is niks abnormaals aan, als jij verdrietig bent. Niks is fout, alles is goed! Deel die emoties met elkaar, dat lucht zo op. 
 
Ik ben erg benieuwd hoe mijn lichaam gaat reageren op alle hormonen en behandelingen. Hoe lang het gaat duren allemaal. Hoe lang we het gaan volhouden. Ergens zie ik er ook wel tegen op, bang voor flinke tegenslagen. Eind december gaan wij nog even twee weekjes op vakantie, zodat we nog even tot rust kunnen komen. (Jullie kunnen mij ook volgen op Instagram (@kyraelgersma) als jullie wat meer updates willen, zo ook van de vakantie. Ik plaats bijna dagelijks wat op Instagram.) Dan gaat alles, als het goed is, vanaf januari van start. Zitten we om de dag in het ziekenhuis en zal ik waarschijnlijk een enorm chagrijnig mokkel worden met moodswings en vreetkicks. Oh... dat ben en heb ik al. Ik vrees meer voor mijn omgeving, dan voor mijzelf! 
 
 
Tot volgende week,
Liefs Kyra 

« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.