Miskraam

Gepubliceerd op 29 september 2018 10:00

Dit moest een droom zijn

 

Dit kon niet waar zijn. Ik moest iedereen moment bezweet wakker worden in bed en beseffen dat dit alles een droom was geweest. Een nachtmerrie zelfs. Dit was niet mijn leven. Dit kon gewoon écht niet waar zijn. 

 

 

Een positieve test 

 

“Je bent zwanger”. “Nee , dat ben ik niet”. “Audrey.. je bent écht zwanger, de test is positief en je hebt allerlei symptomen”. Dit was het gesprek wat ik in mijn gedachten met mezelf had toen ik een positieve test in handen had. Ik zat bij mijn moeder op de wc en had een test gedaan. Diep van binnen wist ik wel dat ik zwanger was. Ik had het gevoeld. Maar ik wilde de waarheid niet onder ogen komen. 

 

Ik riep mijn moeder en ze kwam naar de wc toe, ik liet haar de test zien en barstte in tranen uit. Ze keek me aan en wist niet wat ze moest zeggen. Ik riep mijn vriend en ook hij kwam naar de wc toe gelopen. Hij had geen idee dat ik überhaupt een test ging doen. Hij schrok en wist zich geen houding te geven. We huilde inmiddels allemaal. 

 

 

Vijftien jaar én zwanger 

 

Vijftien jaar was ik, dat weekend zou ik zestien worden. Ik was vijftien jaar en zwanger. Hoe had dit nou kunnen gebeuren? Ja, we waren niet altijd consequent met de pil en ik dacht dat ik toch niet zwanger zou worden. Dat is natuurlijk super naïef en stom. Natuurlijk kun je dan wel zwanger worden. 

 

Ik had allerlei gesprekken en besloot dat ik door wilde gaan met de zwangerschap. Ik dacht dat ik er wel klaar voor zou zijn. Diezelfde dag dat ik mijn besluit had genomen kreeg ik ineens hele erge krampen. Ik zat op school en ging naar de wc. Daar zag ik dat ik bloed verlies had. Gelijk belde ik mama en zei belde voor mij de verloskundige. Deze zei dat ik het even in de gaten moest houden. Mijn schooldag was voorbij en thuis stopte het bloedde niet. Het werd steeds erger. 

 

 

De avond dat alles veranderde 

 

Samen met mijn vader, moeder en Anthony ben ik later op de dag naar een echo kliniek geweest. Ik moest gaan liggen en al vrij snel zei de verloskundige “het is niet goed meisje”. Ik heb geen seconde naar het schermpje gekeken. Ik heb de gehele afspraak huilend naar het witte plafond liggen kijken. Ik voelde Anthony zijn hand op mijn arm, hij kneep erin en ik voelde dat hij daarmee wilden zeggen : “ik ben er voor je”. 

 

De krampen en het bloed verlies werd steeds erger. Ik heb dagen huilend in bed gelegen. Huilend omdat ik lichamelijke pijn had maar vooral omdat ik ons kindje was verloren. Ik was niet meer zwanger. Ik was zestien en niet meer zwanger. 

 

Liefs, 

Audrey 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.