De onverdraaglijke pijn.

Gepubliceerd op 6 oktober 2018 10:00

De buikpijn werd steeds erger. De krampen hielden niet op, net zoals het bloeden. Ik zat huilend op de wc. Beseffend dat ik ons kindje was verloren. Het verdriet van verlies deed veel meer pijn dan de lichamelijke klachten. Ik wist mezelf geen houding te geven. 

 

Al snel hoorde mensen van het nieuws en tot mijn grootse verbazing kreeg ik afschuwelijke dingen te horen. Dingen als “gelukkig heb je een miskraam gekregen, zestien en zwanger kan écht niet”. “Dit is beter, je had het toch niet gekund” of “Gefeliciteerd met je miskraam”. Zulke opmerkingen deden ontzettend veel pijn. Hoe kunnen mensen zo zijn? Ja, ik was jong. Maar een kindje verliezen is afschuwelijk, ongeacht je leeftijd. Ik heb hier heel erg veel moeite mee gehad. Ik had het gevoel alsof ik niet verdrietig mocht zijn. Ik stopte al mijn verdriet weg. Overdag wanneer mensen naar de miskraam vroegen deed ik er luchtig over, maar wanneer ik alleen in bed lag huilde ik als een klein kind. Ik had intens veel verdriet en ik had het gevoel er alleen voor te staan.

 

Ik wilde nóóit meer zwanger worden

 

Dit wilde ik nooit meer. Ik wilde nooit meer een miskraam en dus nooit meer zwanger worden. In ieder geval niet de komende jaren. Ik besloot dat ik de pil nu écht consequent ging slikken. Elke avond voor het slapen. Mama zou me helpen. 

 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik slikte elke avond netjes de pil. Geen één keer ben ik hem vergeten. Volgens mijn huisarts was de kans op een zwangerschap 0,01%. Ik vertrouwde daarop en ging er vanuit dat ik niet zwanger zou worden. Daarom gebruikten we gaan condoom. 

 

Bij elk krampje dat ik voelde raakte ik gelijk in paniek. Ik wilde het trauma van verliezen en de gemene opmerkingen echt niet nog eens meemaken. Ik heb in één jaar tijd meerdere zwangerschap testen gedaan. Gewoon om zeker te weten dat ik niet zwanger was. Ik was er heel erg veel mee bezig. Toch kon ik de miskraam nooit een plekje geven. De opmerkingen van andere en het gevoel van wegstoppen zorgden ervoor dat ik oprecht dacht dat ik het had verdiend. Ik zou toch geen goede moeder zijn geweest .. Misschien moest ik maar nooit moeder worden.

 

To be continued..

 

In mijn volgende blog lees je hoe ik een jaar na de miskraam wéér zwanger bleek te zijn. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.