Als mijn kind ziek is, huilt mijn hart een beetje.

Gepubliceerd op 9 oktober 2018 10:00

Mama, ik voel me niet zo lekker." 

Zo klinkt het vanmorgen als ik Bryant uit bed ga halen. 
Mannetje ziet een beetje pips en klaagt over buikpijn. Verder gaat alles zoals een normale ochtend. 

Aankleden, eten/drinken het gaat allemaal als normaal. We spreken af dat hij het probeert op school. Hij zit tenslotte nu in groep 3, daar wordt nu echt geleerd. Maar als het echt niet gaat dan kom ik hem weer halen. 
Op school loopt hij meteen naar zijn juf. Verteld daar zielig dat hij zich niet zo lekker voelt maar dat hij het wel wil proberen. Ik spreek met juf af dat ze me belt als het niet gaat. 

Na een uurtje op school wordt ik gebeld. Bryant voelt zich toch echt niet lekker en wil graag naar huis. Dus de net uitgetrokken jassen en schoenen weer aan en, hup, weer terug. Bryant zal al klaar met zijn jasje aan en zijn tas ingepakt. Lekker mee naar huis. 

Thuis op de bank met een dekentje en een kussen en natuurlijk zijn beste vriend Assant erbij. Lekker filmpjes kijken want dat mag als je ziek bent. Bleek snoetje, donkere oogjes en nog steeds buikpijn. 

Wat vind ik dat moeilijk als een van mijn kindjes ziek is. Ik vind ze dan zielig. Ik wil alles voor ze doen, alle pijn wegnemen, alle ziek zijn overnemen, alle verdriet als sneeuw voor de zon laten verdwijnen. Maar dat kan ik niet. Ik vertroetel ze, vraag honderd keer of het met ze gaat, geef ze een overvloed aan kusjes en knuffels dat kan ik wel. En dat is ook genoeg.

Maar elke keer weer huilt toch een beetje mijn hart en hoop ik dat ze snel weer hun oude zelf zijn.

Tot snel!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.