Ik was wéér zwanger.

Gepubliceerd op 13 oktober 2018 10:00

Nachten lag ik wakker. Dit kon toch niet weer gebeuren? Ik wilde echt niet opnieuw zwanger zijn. Mijn plan was om rond mijn dertigste levensjaar een keer moeder te worden. Niet nu terwijl ik nog maar zeventien jaar was. Veel tijd om er aan te wennen had ik niet. Ik moest snel een keuze maken. Ga ik door met deze zwangerschap of breek ik hem af? Eigenlijk was dat laatste niet eens een optie.. Het voelde alsof ik dan mijn kindje zou vermoorden.

Januari 2015 Ik had erg veel buikpijn en álweer een blaasontsteking. Dit had ik zowat elke maand. Ik hoefde de dokter maar te bellen en er lag een recept klaar. Ook nu belde ik de dokter en binnen een uur kon ik het recept ophalen. Ik begon vol goede moed aan de antibiotica kuur en na een dag leek de pijn al minder te worden. Toch bleef ik misselijk. De misselijkheid was het ergste wanneer ik wakker werd. Op school werd ik met de minuut misselijker tot ik moest overgeven. Ik schaamde me heel erg. De rest van de week bleef de ochtendmisselijkheid en bleef ik overgeven. Boos belde ik de dokter op. ‘’ik kan niet tegen deze medicijnen, ik wil nieuwe’’. De dokter adviseerde me om even langs te komen. Dit deed ik.

In plaats van nieuwe medicatie voor te schrijven deed mijn dokter iets anders. Hij zei dat ik maar even een zwangerschapstest moest gaan doen. Eerste instantie wilde ik het niet. Ik kon toch niet zwanger zijn. Geen één keer was ik mijn pil vergeten. Na de miskraam van vorig jaar wilde ik voorlopig namelijk écht nog geen moeder worden. Na indringen van de dokter deed ik de test. Ik moest wachten in de wachtruimte terwijl de assistente bezig was met mijn test. Ze was in een apart kamertje maar ze was vergeten de deur dicht te doen. Ik kon dus alles zien. Ik zag de verbazing op haar gezicht. Ik zag hoe ze ongemakkelijk probeerde de test voor mij te verbergen. Ik zal aan haar hele houding dat ik zwanger was.

De dokter riep me opnieuw zijn kamertje in en liet de test zien. De test was positief. Al de twijfel en hoop die ik nog had was nu weg. Ik kon er echt niet omheen. Een positieve test plus mijn symptomen betekend zwanger, daar was geen discussie over mogelijk. Hij schoof meteen een formulier onder mijn neus van een abortus kliniek. Ik voelde me ongemakkelijk en gaf meteen aan dat ik waarschijnlijk geen abortus wilde ondergaan. De dokter reageerde wat verbaasd ‘’maar je bent nog zo jong meid, denk toch eens goed na’’. Ik voelde me onzeker en schaamde me ook wel. Was het dan echt zo gek dat ik geen abortus wilde?

Mijn vader haalde me op bij de dokter en zag meteen dat er iets aan de hand was. Ik fluisterde zachtjes : ‘’hetzelfde als de vorige keer pap..’’. Het leek alsof hij door me heen keek. Hij gaf geen enkele reactie en stond daar maar te staan. In de auto onderweg naar huis belde ik mijn moeder. Ik vertelde haar het nieuws en het enige wat ze zei was : ‘’ik ben nu druk, ik bel je straks terug’’. Ik voelde me zo alleen en de schaamte werd steeds erger. Het voelde alsof ik iets heel ergs had gedaan terwijl ik me juist het slachtoffer voelde. Ik had een ongeplande baby in mijn buik. Míjn leven zou gaan veranderen. Ik moest een onmogelijke keuze gaan maken.

Van de dokter had ik een doorverwijs formulier gekregen voor een echo. We hadden namelijk geen idee hoelang ik zwanger kon zijn want ik slikte de pil door. Toen mijn vriend thuis kwam van werk duwde ik dat formulier in zijn handen. ‘’Wat is dit?’’ vroeg hij met een bevende stem. ‘’Ik ben zwanger Anthony’’. Hij keek me aan en begon te huilen. Vol ongeloof keek hij mij aan. ‘’Ik wil dit niet, laat je het weg halen?’’. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Nog iemand die zei dat ik een abortus moest ondergaan. ‘’Dat weet ik nog niet. Ik ga sowieso eerst naar de echo om te kijken hoelang ik zwanger ben want als het hartje klopt doen doe ik het sowieso niet’’. Anthony keek me huilend aan en smeekte me om goed na te denken. Hij wilde niet dat zijn leven zou veranderen. Om eerlijk te zijn boeide me dat niks. ‘’Ik doe het wel alleen’’ dacht ik..

 

In de volgende blog lees je hoe ik omging met al de negatieve en vervelende reacties van mensen in mijn omgeving én waarom ik toch een afspraak maakte bij de abortus kliniek.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.