De onverwoestbare foto

Gepubliceerd op 18 oktober 2018 10:00

‘’’Hallo..? Met Audrey. Ja, ik wil graag een afspraak maken voor een abortus’’. ‘’Oke, dat is goed. We hebben eerst een soort van intake gesprek en dan krijg je nog een paar dagen bedenk tijd. Wil je graag een afspraak maken voor een intake?’’. ‘’Ja’’ zei ik met bevende stem. ‘’DOE HET NIET’’ schreeuwde mijn hart. ‘Je maakt een goede keuze’ zei mijn hoofd. ‘’Ja, ik wil graag een afspraak maken, ik weet het zeker en het liefst zo snel mogelijk!’’ zei ik tegen de vrouw aan de andere kant van de lijn.

Huilend hing ik op. Nee, ik wilde dit niet. Toch had ik het gevoel dat ik geen andere keuze had. Niemand steunde me. Ik zou de abortus ondergaan en nóóit meer over deze zwangerschap praten. Ik wilde wakker worden uit deze nachtmerrie. Ik wist dat ik de abortus niet voor mezelf zou ondergaan, ik zou het doen voor de mensen in mijn omgeving. Nog niemand had positief gereageerd. Ik wilde het wel alleen doen, maar hoe moest ik mijn baby gaan onderhouden als niemand iets met ons te maken wilde hebben?

Dagen huilde ik. Ik zat in een enorme tweestrijd met mezelf. Mijn hart schreeuwde dat ik voor de zwangerschap moest gaan. Mijn hoofd zei dat ik realistisch moest zijn. De angst om er écht helemaal alleen voor te komen staan was verschrikkelijk. Aan de ene kant interesseerde het me niet. Maar aan de andere kant wilde ik gewoon de steun van familie en Anthony. Ik wilde zwanger zijn op een manier zoals iedereen dat wil. Op een positieve manier.

Het was de avond voor het intake gesprek. Ik huilde. Ongeveer twee weken daarvoor had ik een echo gehad om te kijken hoelang ik zwanger was. Zeven weken was ik toen zwanger. Van de dokter kreeg ik een foto mee naar huis van de baby in mijn buik. Ik pakte die foto en probeerde hem door midden te scheuren. Ik huilde en schreeuwde. Hysterisch was ik aan die foto aan het trekken. Hij scheurde niet. Er kwamen alleen wat kleine kreukeltjes in het papier, maar scheuren deed hij niet. Ik stopte met schreeuwen en beseften me dat dit een teken was. Ik moest de abortus kliniek bellen en afzeggen.

Mijn moeder kwam thuis van haar werk en ik zat nog steeds op bed met de foto. Ik riep haar en ze kwam gelijk naar boven. ‘’Ik heb de kliniek gebeld. Ik ga door met de zwangerschap’’. Dit was de eerste keer dat ik die woorden hardop zij. Het voelde als een enorme opluchting en samen begonnen we te huilen. Mijn moeder pakte me vast en zei : ‘’meisje, ik steun jou ongeacht welke keuze je ook maakt. Ik ben jouw moeder en ik sta achter jou’’. Dit waren de woorden die ik moest horen. Ik ben haar zo ontzettend dankbaar voor dit moment. Dat moment veranderden namelijk alles. Ik ging moeder worden.

Sommige mensen reageerde goed op het nieuws en andere minder. Ik heb verschrikkelijke opmerkingen gekregen. Dat deed pijn maar toch bleef ik sterk. Mijn moeder stond achter me en eerlijk gezegd was dat het belangrijkste voor me. Anthony stond niet achter me, dat vond ik heel erg maar ik accepteerde zijn keuze. Meer kon ik niet doen. Het enige wat ik kon doen was mijn verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat ik de juiste keuzes maakten voor mijn baby. De baby kon hier niks aan doen. Hij of zij hoefde nooit te voelen wat ik nu allemaal doormaakte. De baby ging niks te kort komen. Daar ging ik álles aandoen!

To be continued..

In mijn volgende blog lees je hoe Anthony en iedereen in onze omgeving steeds meer wende aan de zwangerschap en accepteerde dat ik moeder ging worden.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.