Een persoonlijke noot.

Gepubliceerd op 17 oktober 2018 10:00

Nu eens een persoonlijke noot; Ik heb weer eens een dipje gehad.

Sinds een jaar of 14 ben ik bekend met depressie. Een bekendheid die mijn deur best voorbij had mogen gaan. Het kwam als een mokerslag. Bij mij letterlijk tijdens de afwas. Natuurlijk sluimerde het de jaren ervoor al. Maar toen was het altijd weg te stoppen. 
Toendertijd veel hulp gehad van huisarts, psycholoog en psychiater. Praatgroepen en therapieën wisselde zich af met goed resultaat. 
1 opmerking van mijn psychiater is me altijd bij gebleven: "Eens depressief, altijd depressief." 

En dat klopt. Gelukkig neemt de intensiteit af. Waar er vroeger momenten waren van diepe dalen. Waar ik verhuisde van bed naar bank en vaak dat niet eens omdat me dat teveel moeite koste en ik weken (ja, weken) zonder een douche kon, heb ik nu dipjes. Het ene dipje duurt langer dan de ander en ook nu verplaats ik van bed naar bank en weer terug. Maar tussendoor doe ik wel dingen. Vooral met de kinderen. Wat nu het verschil is met toen en waarom de diepe dalen nu dipjes zijn is mijn gevoel. Hoewel ik me afgesloten voel van mezelf geniet ik van de dingen om me heen. De kindjes, een wandeling of gezelligheid. 

Ik zie de dipjes nooit aankomen. Opeens zijn ze daar. Achteraf kan ik vaak wel herleiden waar het van is gekomen en hoe lang de aanloop was maar ik kan het nooit voorkomen. De redenen zijn zo uiteenlopend. Ik krijg namelijk ook dipjes van een aaneen schakeling van leuke dingen. Het welbekende teveel hooi op mijn vork nemen. 

Dat is ook het lastige van mij. Ik ben te veeleisend voor mezelf, de lat ligt gemiddeld 2 meter hoger. Ik ben perfectionistisch en heb een heel hoge prestatiedrang. Dat gecombineerd met onzekerheid en lage eigenwaarde maakt dat het een killerbom is voor jezelf. 

Maar ik weet het en ik ken het. Ik accepteer mijn dipjes. Ze horen bij mij en laten mij ook zien dat ik niet perfect kan zijn. Het gevoel is rot maar ik weet dat het voorbij gaat. Soms wat sneller en soms duurt het wat langer. Mijn kindjes zijn een geweldige hulp. Ze houden me in het nu. Ze weten niet wat er is. Alleen dat mama ziek is. Soms moet mama huilen en dan zijn ze er allebei met de liefste kusjes en knuffels. Alleen al daarvan klim ik weer een beetje uit mijn dipje.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.