De echo die alles veranderde...

Gepubliceerd op 25 oktober 2018 10:00

Mijn buik groeide en ik kon echt niet meer verbergen dat ik zwanger was. Ik probeerde het nog wel wat te verbloemen door wijde kleding te dragen maar zelfs daar zag je een babybuikje doorheen. Ik kon er echt niet meer omheen. De mensen in mijn omgeving ook niet. Of ze nu wilde of niet, ik was écht zwanger. Ik had allerlei kwaaltjes dus er was geen ontkomen aan. Zo gaf ik vaak over en was ik heel erg veel misselijk. Ik sliep veel omdat ik me zo ellendig voelde. Lichamelijk. De vermoeidheid werd steeds erger. Ik had hele erge last van bandenpijn en obstipatie en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ondanks dat ik hartstikke zwanger was, kon niet iedereen het accepteren. Of beter gezegd.. niet geloven dat ik moeder ging worden. Zo ook Anthony. Hij wilde niet over de zwangerschap praten en voelde zich heel erg rot. Hij had het gevoel dat zijn leven op zou houden bij het krijgen van een baby. Dat hij dan nooit meer kon gaan doen wat hij wilde. Ik deed echt mijn best om hem in te laten zien dat dit niet het geval zou zijn. Maar wat ik ook deed of zei, hij veranderden niet van gedachten.

Ik zat hier heel erg mee. We waren nog steeds samen maar ik had niet het gevoel dat onze relatie lang stand ging houden op deze manier. Ik wilde gelukkig zijn met mijn zwangerschap en trots mijn buikje showen. Dit kon ik niet. Steeds wanneer ik een foto wilde maken zag ik Anthony verdrietig kijken. Dit kon zo niet langer. Daarom vroeg ik of Anthony alsjeblieft mee wilde gaan naar een echo. Ik hoopte echt dat hij dan ook verliefd zou worden of in ieder geval een verbinding ging voelen met het kindje in mijn buik. Dit gebeurde ook. Vanaf het moment dat hij een bewegend mini mensje op het echo scherm zag verschijnen was hij om. Hij voelde een enorme verantwoordelijkheid. Dit was zijn kind. Hij zette zijn vervelende/negatieve gevoelens opzij en wilde er zijn voor mij en de baby.

De rest van mijn familie begon steeds meer te accepteren dat ik jong moeder ging worden. Sommige hadden er nog steeds wat moeite mee maar toch deden ze er alles aan om gewoon blij te zijn. Je kan het negatief bekijken maar je kan ook blij zijn met het feit dat er een nieuw leven komt. Mijn oma’s en opa beseften steeds meer dat ze een achterkleinkind gingen krijgen. Dit is natuurlijk super bijzonder. Deze gevoelens zorgden ervoor dat het accepteren steeds gemakkelijker werd. En weet je wat het natuurlijk ook is.. Het kindje in mijn buik was een onschuldig mini mensje. Iedereen was het erover eens dat het geen nut had om in woede of verdriet te leven. Dit mini mensje verdiende gewoon een mooi leven. Zonder ooit te hoeven voelen wat voor een moeilijke periode we hebben doorstaan.

Mijn schoonmoeder had het ook moeilijk met het nieuws maar ze kon dit snel opzij zetten. Haar moeder is op hele jonge leeftijd overleden en heeft haar kleinkinderen nooit mee mogen maken. Mijn schoonmoeder beseften dat ze gezegend was met een kleinkind. Ze zei tegen mij : ‘Ik moet blij zijn dat ik dit überhaupt mee mag maken’. Daar heeft ze helemaal gelijk in vind ik.

Ik kreeg steeds fijnere en leukere reacties op mijn zwangerschap. Dit betekenden veel voor me. Ik voelde me steeds zelfverzekerder en haalde enorm van energie uit deze reacties. Ik voelde de goedkeuring van de belangrijke mensen uit mijn leven en dat was wat ik wilde. In het begin van de zwangerschap schreeuwde ik wel dat ik het alleen ging doen maar natuurlijk hoopte ik dat dit nooit het geval zou zijn. En gelukkig bleek ook snel dat dat niet het geval was.

Inmiddels was ik ongeveer zestien weken zwanger en had ik opnieuw een echo. Dit was niet zomaar een echo. Deze echo vertelden ons of we een jongen of meisje gingen krijgen. De geslachtsbepaling dus. In mijn volgende blog vertel ik je hoe deze echo te werk ging en welk geslacht het baby’tje in mijn buik had. Ook vertel ik je hoe iedereen reageerde op dit nieuws. Kreeg ik vervelende reacties of helemaal niet? Was er teleurstelling? Lees het volgende week donderdag in mijn nieuwe blog!

To be continued..


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.