Het geslacht...

Gepubliceerd op 14 november 2018 10:00

Mij maakte het niet uit of ik een jongen of meisje in mijn buik had. Ik had het gevoel dat het een meisje was .. maar misschien had ik het wel fout. Ik wilde het super graag weten. Vandaar dat we met zestien weken al een geslachtsbepaling lieten doen. 

 

Het was zo ver. De man die de echo maakte kon het geslacht eindelijk zien. Een aantal weken eerder waren we namelijk ook al geweest maar toen lag de baby zo onhandig dat het geslacht niet te zien was. Maar gelukkig nu wel! “Willen jullie het weten?” vroeg hij. Volmondig zei ik “JA”! Ik keek al lang uit naar dit moment. “Je hebt een meisje in je buik” zei hij.. De tranen stroomde over mijn wangen. Deels omdat de zwangerschapshormonen ervoor zorgde dat ik om álles moest huilen , maar ook gewoon omdat ik zo gelukkig was! Een meisje. Een lief klein meisje groeide in mijn buik. 

 

Anthony hoopte op een jongetje. Ik zag enige teleurstelling bij hem. Dit is helemaal niet erg en ik nam hem dit ook niet kwalijk. Wel hoopte ik dat de teleurstelling snel weg zou zijn. Ik denk dat het helemaal niet erg of verkeerd is om een voorkeur te hebben. Er ligt een groot taboe op maar ik begrijp niet waarom. Wel vind ik dat je er niet in mag blijven hangen. 

 

We kregen een foto mee naar huis met daarop de tekst “hoera, een meisje!”. Snel gingen we langs de families om deze foto te laten zien. Iedereen reageerde eigenlijk hetzelfde. Enthousiast en lief. Mijn schoonzus was de enige die ook op een jongetje hoopte maar natuurlijk was ze hartstikke blij voor ons. Ook zij had een voorkeur maar ook zij zette de teleurstelling snel opzij! De lieve reacties van iedereen deden me heel erg goed. Dit waren de reacties waar ik op hoopte. Gewoon normale en positieve reacties. 

 

Anthony, die tot een paar weken voor de echo, nog enorme moeite had met de zwangerschap was helemaal bijgedraaid. Hij kwam een paar dagen na de echo thuis met een slabbetje en roze sokjes. Die was hij zelf na zijn werk uit gaan zoeken. Ik vond dat zo lief van hem! Hiermee liet hij zien dat hij écht achter de zwangerschap stond en dat hij het leuk vond dat we een meisje kregen. 

 

Ik begon gelijk met het kopen van een roze baby uitzet en roze kleertjes. Wat houd ik ervan! Roze is mijn lievelingskleur .. dus dat kwam goed uit. Ik ging super veel winkels af en kocht zoveel als ons budget toeliet. 

 

Nu we wisten dat we een meisje kregen was er even niks om over te stressen. Alles verliep goed. Ik had nog steeds veel last van zwangerschaps kwaaltjes maar die nam ik voor lief. Toch kwam er weer snel spanning toen de “twintig weken echo” eraan kwam. Ik zag er erg tegenop. Stel dat ik te horen zou krijgen dat er iets mis is met ons meisje? 

 

Mijn angst werd werkelijkheid. We kregen slecht nieuws. In mijn volgende blog vertel ik jullie wat dat was en hoe we hiermee omgingen. To be continued..


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.