De twintig weken echo...

Gepubliceerd op 30 november 2018 10:00

Het was de ochtend van de “twintig weken echo”. Ik was super zenuwachtig. Wat als er iets mis bleek te zijn? Ik kon niet wachten tot het zo ver was. Ik wilde uit mijn spanning verlost worden. 

 

Na een aantal uur stressen was het moment daar. Samen met Anthony en mijn moeder zaten we in de wachtkamer van de verloskundige praktijk. Redelijk snel werd ik binnen geroepen. 

 

Op het eerste oog leek er niks aan de hand. Ik was heel erg opgelucht. Toen ze verder ging kijken merkte ze toch wat dingen op. “Mevrouw, je hoeft je geen zorgen te maken maar ik moet wat dingetjes even goed bekijken”. Natuurlijk ging ik me wel zorgen maken! Ik wist niet wat er aan de hand was. 

 

Al snel was er meer duidelijkheid. In het hartje van onze baby was een stipje te zien. Het was onduidelijk wat dit precies kon zijn. Het leek op een verkalking. Ook bleek een niertje te klein te zijn. De combinatie van deze twee dingen kan duiden op het syndroom van down. Ik schrok hier heel erg van. Als het zo is, dan is het zo natuurlijk. Maar ik wist even niet wat ik moest voelen of denken. Verder bleek ook dat ik een slagader in de navelstreng mistte. Hierdoor krijgt de baby minder voeding binnen. 

 

Ik kreeg een brief mee naar huis met alle info en ik moest een afspraak maken bij het AZM in Maastricht om alles nader te laten onderzoeken. Ik moest vijf dagen wachten tot deze afspraak. Je kan je wel voorstellen hoe die vijf dagen waren. Ik was zo bang. Zo zenuwachtig. Toen ik thuis kwam van de echo heb ik super hard gehuild. Alles kwam eruit. Alle zenuwen van de dagen daarvoor. Alle zorgen die ik nu ineens had. 

 

De vijf dagen gingen super sloom voorbij maar ik zat eindelijk in de auto onderweg naar Maastricht. Samen met mijn moeder en mijn oma ging ik er naartoe. Anthony kon geen vrij krijgen. Toen we aankwamen hebben we eerst wat gegeten. Met moeite kreeg ik het eten weg. 

 

Het moment van de echo was eindelijk daar. “Ga maar liggen mevrouw, dan gaan we even kijken. Dit deed ik. Trillend en zwetend. Eerst werd er een hele vragenlijst doorgenomen en toen begon de echo écht. 

Eerst gingen ze naar het hartje toe. Hier was inderdaad een verkalking te zien. Dat is niks ernstigs gelukkig. Meestal trekt dit vanzelf weg. Daarna gingen ze naar het niertje. Deze was helemaal perfect! Hij was niet te klein en niet te groot. Gewoon precies zoals hij hoort te zijn. De vrouw legde uit dat een echo natuurlijk een moment opname is en dat het vaker voorkomt. Ze bekeek alles uitbundig en kondigden snel aan dat er helemaal niks mis was. Alles was perfect! 

 

Ik begon te huilen. Van opluchting. Ik denk dat het de grootste nachtmerrie van elke ouder is dat er iets mis is met je kindje. Snel belde ik Anthony en ook hij was opgelucht. Daarna appte ik de families om het goede nieuws te delen. Iedereen was blij. 

 

Het enige wat in de gaten gehouden moest worden was de groei van de baby. Dat betekende dat ik meerdere echo’s ging krijgen. Groei echo’s. Dit vond ik helemaal niet erg. Ik kon op die manier vaker genieten van onze dochter! 

 

De rest van de zwangerschap heb ik bijna geen stress meer ervaren gelukkig! Wel bleek dat ik rhesus positief ben en mijn dochter rhesus negatief. Dat heeft met je bloed te maken. Het is hele saaie theorie dus die bespaar ik jullie! Maar gelukkig werd dat ook snel opgelost door middel van een spuit. Verder verliep alles redelijk soepel. Ik bleef wel heel erg misselijk en ik moest vaak overgeven maar dat nam ik allemaal voor lief. 

 

Bij elke echo bleek dat onze dochter gewoon perfect groeide. Ze lag een klein beetje achter maar niks om ons zorgen over te maken. Ik was zo gelukkig. Alles ging goed met de baby. De zwangerschap verliep soepel (op wat lichamelijke dingen na). We hadden een mooi huisje. Anthony had inmiddels een vast contract gekregen. Alles was perfect! 

 

Gelukkig waren mijn zorgen voor niks. Als onze dochter wel het syndroom van down had gehad dan had ik natuurlijk net zoveel van haar gehouden. Maar ik denk dat het logisch is dat je je daar zorgen om maakt. Niet alleen voor mezelf maar ook voor het kindje. Ik denk dat iedere ouder zijn kind een gezond en lang leven gunt! 

 

In de volgende blog vertel ik hoe moeilijk het was om een naam uit te kiezen en geef ik tips over hoe dit wat gemakkelijker word! 

 

Stay tuned.. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.