Wanneer alles anders is dan verwacht.

Gepubliceerd op 5 februari 2019 10:00

Negen maanden had ik naar dit moment uitgekeken. Het moment dat Aymee veilig bij ons thuis zou zijn. Dat ik haar kon zien, voelen en ruiken. Dat ik haar vast kon pakken wanneer ik wilde. Haar kleertjes aan kon doen. Haar luiers kon verschonen. Borstvoeding kon geven. Het waren geen dromen meer nu. Het was de werkelijkheid.

 
De eerste nacht met Aymee was alles wat ik niet had verwacht. Oke ik had niet echt verwachtingen want ik had dit nog nooit meegemaakt. Maar toch was het anders dan verwacht. Ik had verwacht dat ik rustig kon slapen na mijn bevalling. Haha, dat is dus echt totaal niet het geval. Aymee huilde veel en ook als ze niet huilde bleef ik naar haar kijken. Ik voelde me zo kwetsbaar en angstig. Daar, in het wiegje naast ons bed lag ons kostbaarste bezit. Ons wonder. Ik huilde omdat ik niet wilde dat ze ooit pijn zou voelen. Ik huilde omdat ik wist dat dit niet realistisch is. Ze was zo klein en kwetsbaar. Dat maakte me bang.
 
Van elk geluidje werd ik wakker. Aymee ademde heel erg snel en hard en ook dat maakte me bang. Ik wist niet of dat normaal was. Om de paar uur moest ik borstvoeding geven en dat lukte aardig. Toch voelde ik me ongemakkelijk. Ik wist niet goed hoe ik haar vast moest pakken en voelde me erg onzeker. Zoals de meeste baby's had Aymee erg veel last van spugen en krampjes. Dit was zo zielig om te zien. Ik pakte haar vast en zong voor haar. Daar werd ze rustig van. Ik zong al heel erg vaak toen Aymee nog in mijn buik zat en nu doe ik het nog steeds. Het maakt haar nog steeds heel erg rustig. Bijzonder is dat.
 
Maar, er waren een hoop onzekerheden die eerste nacht. Ik weet nog dat Anthony en ik elkaar aankeken en zeiden ''waar zijn we aan begonnen?''. Niet op een ondankbare manier maar op een angstige manier. Twee mensen van achttien en eenentwintig jaar oud, zonder enige ervaring, stonden hier met een pasgeboren baby in hun handen. Je probeert je natuurlijk zo goed mogelijk voor te bereiden maar als het moment echt daar is lijk je alles te zijn vergeten. Gelukkig voelde Aymee de warmte van ons wel en konden we haar snel troosten als ze pijn had.
 
Woensdagochtend vroeg kwam de kraamvrouw langs. Ze was zo ontzettend lief. Ik ben echt dankbaar voor haar. Ze heeft ons echt goed geholpen. Zonder oordeel legde ze alles uit wat ik niet wist of snapte. Wel gaf ze meteen aan dat ze zou kijken of wij het op onze leeftijd zonder hulp konden doen.. Dit maakte me best wat onzeker. Ik wist zeker dat ik het kon.. maar stel dat zij daar anders over dacht. Gelukkig was dat niet het geval. Na twee dagen gaf ze aan dat wij het super goed deden en ze ons volledig vertrouwde met Aymee. Anthony moest na twee dagen weer gaan werken en de kraamvrouw kwam alleen in de ochtend. Ze hielp me enorm maar die eerste middagen 'alleen' thuis waren toch spannend. Echt alleen was ik niet want er kwam veel bezoek de eerste week. Veel mensen hebben ons geholpen. Zo heeft mijn neef de keuken helemaal uitgedaan en super lekker voor ons gekookt. En mijn moeder heeft een keer biefstuk gemaakt. Ook mijn schoonmoeder kwam helpen. 
 
Precies één week nadat Aymee was geboren ging de kraamhulp weg. Ik heb haar de eerste dagen heel erg gemist. Het bezoek werd steeds minder en ik moest steeds meer alleen doen. Ik vond dit heerlijk. Alles ging super goed en ik genoot van elke seconde met Aymee. Ze was een erg gemakkelijke baby. Ze huilde wel veel door de krampjes maar ik kon haar snel troosten. Dat is trouwens nog steeds zo. Wanneer Aymee huilt word ze meteen rustig als ik haar vastpak en knuffel. Aymee en ik hebben een hele sterke en bijzondere connectie. Dat hadden we al toen Aymee nog in mijn buik zat. Ik snap haar en zij snapt mij.

« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.