Waarom Jake onze wonderbaby is.

Gepubliceerd op 21 februari 2019 om 10:00

Elke baby is een klein wonder, zeker, maar daar waar sommige mensen al zwanger raken terwijl ze alleen aangekeken worden, worden anderen iets minder makkelijk zwanger. Dit wordt een wat langere blog, want het is een lang verhaal. December 2010 lag ik dubbelgevouwen in m’n bed van de pijn. Ik was een jaar samen met Joey, en hij kwam dat weekend met de trein naar mij toe. Ik woonde op dat moment nog in Tiel, hij in Heerhugowaard. Ik zou Joey met de fiets van het station halen, maar ik kon me geen millimeter bewegen of ik ging door de grond van de pijn. Voor een meisje van net 16 met een behoorlijk hoge pijngrens dacht ik werkelijk dat ik dood aan het gaan was. Toen ik middenin de nacht ook nog eens ging spugen zijn we naar de spoedeisende hulp gereden. Mijn moeder had geen auto op dat moment, dus ik móest achterop de fiets. WAT. EEN. HEL. In het ziekenhuis kwamen alle toeters en bellen tevoorschijn. Bloedprikken, palperen (keihard in je buik duwen zodat je kan schreeuwen welke plek precies pijn doet), en uiteindelijk een echo. En toen lag ik daar, alleen met Joey in het ziekenhuis, te wachten op alle uitslagen. De echo was zwart, en blijkbaar is zwart niet goed, en ineens was er paniek. Er zat vocht van onbekende bron in m’n buik, en dat kwam waarschijnlijk van een gescheurde blindedarm. M’n witte bloedlichamen gaven ook aan dat er een fikse ontsteking zat, en ik werd klaargemaakt voor een operatie. Ho. Slik, een operatie??? Toen ik op de uitslaapkamer lag stond m’n oma op mij te wachten. Inmiddels was m’n moeder ook gearriveerd en hoorde ik toen ik weer op zaal lag wat er nou eigenlijk precies met me aan de hand was. “Je had een gescheurde eierstok meid”. Ik hoor het de arts nog zo nonchalant zeggen. “Pardon?” Mijn eierstok was gescheurd, en extreem gaan bloeden. Al dat bloed was tussen mijn organen terecht gekomen en gaan verkleven. Die combinatie gaf helse pijn, en die was na de operatie ook bijna volledig over. Ze spraken over endometriose, en of ik de pil gebruikte, en zo ja moest ik deze maar in een hogere dosering gaan doorslikken. Geen nacontroles, geen verdere informatie, en zo gingen er bijna 5 jaar voorbij. Oktober 2015 vertrokken wij samen naar Curaçao na onze studie. Zonder een vast tijdsbestek, een beetje werken, maar vooral genieten. Ik stopte in juni 2015 met de pil. Niet zozeer omdat we meteen kinderen wilde, maar ik kreeg last van tussentijdse doorbraakbloedingen en had het idee dat ik mentaal last kreeg van al die hormonen. We waren inmiddels al bijna 6 jaar samen en we zagen wel waar het schip ons zou stranden. Maanden gingen voorbij, maar ik had nog steeds geen menstruatie gehad. Gek, want voordat ik de pil gebruikte was ik extreem ongesteld. (Lees: 1 keer niezen met nieuwe tampon gaf een tsunami aan menstruatie) De huisarts gaf mij Provera. Dit zou een menstruatie moeten opwekken, en hiermee zou alles weer een beetje op gang komen. Zo gezegd zo gedaan, Provera geslikt, en inderdaad na een paar dagen werd ik ongesteld. Toen waren we weer een maand verder, en nog een maand, en wéér een maand, en ik werd maar weer niet ongesteld. Negatieve zwangerschapstest na negatieve zwangerschapstest, en toch maar weer naar de huisarts. “Mevrouw, het is stress, U bent er teveel mee bezig”. Nee, ik ben to-taal niet bezig met zwanger raken, maar mijn lijf laat me ergens in de steek en ik wil dat er verder gekeken wordt. Inmiddels is het juni 2016, en ik krijg mijn 2e kuur provera. Joey vertrok terug naar Nederland, en ik bleef tijdelijk op Curaçao. Menstruatie tijdens de kuur, maar daarna nog altijd die uitblijvende menstruatie, en ik was het zat.

 

En toen kwam alles uit. 1 echo van mijn eierstokken en de gynaecoloog zag het meteen. Cystes, alles vol. “Nee dit gaat niet opgelost kunnen worden met Provera mevrouw, dat is één ding wat zeker is…” “U heeft PCOS”. Hoogstwaarschijnlijk is die ene decemberdag in 2010 een cyste geknapt, wat al die hoeveelheid bloed en pijn veroorzaakt heeft. Wat de chirurg over het hoofd heeft gezien, en heb ik jarenlang hiermee rondgelopen. Prognose? Wil ik ooit kinderen, móet ik aan de hormonen. “Natuurlijk zwanger raken zal onmogelijk zijn, het spijt me.” En daar zit je dan, alleen op Curaçao, met je falende lichaam. Eind februari 2017 vertrok ik terug naar Nederland, terug naar Joey. We woonden bij zijn moeder op zolder tot we weer een eigen woning hadden, en waren totaal niet bezig met kinderen. Als we onze eigen stek hadden, dan zouden we wel langzaam beginnen met het idee en opnieuw naar de gynaecoloog. We gingen naar feestjes, midweekjes naar Duitsland, met vrienden weg, en genoten van een heerlijke zomer. 17 augustus 2017 had ik ineens een “menstruatie”. Minimaal bloed, maar héél veel buikpijn. Zo erg dat ik bijna dacht dat er weer zo’n cyste geknapt was, maar na een halve dag en heel veel paracetamol trok het uiteindelijk weg. Geen seconde verder over nagedacht, want het was in mijn ogen niet eens een menstruatie, en die had ik ook niet meer fatsoenlijk gehad na m’n laatste provera kuur. De eerste week van september voelde ik me raar. Een beetje alsof er een griepje op de loer lag. 10 september kreeg ik een trekkend gevoel in m’n onderbuik, en ik wist het gewoon. Mijn hele lichaam wist het gewoon. Ik ben zwanger. Ik ben echt zwanger. Joey bleef er natuurlijk lekker laconiek en droog onder. “Nee, je bent niet zwanger, want dat kan niet.” De eerste test die ik deed was dan ook hartstikke negatief, want ik was veel te vroeg met testen, maar ik wist het gewoon. En ja hoor, 16 september, daar kwam het eerste positieve lijntje. Héél vaag, maar daar stond hij!! Mevrouw u kunt niet zwanger raken AMEHOELA! Elke test die ik de dagen daarna deed waren duidelijker en duidelijker, en we konden er niet meer om heen, wij kregen een baby. Een natuurlijke, zonder hormonen en gynaecologen, zwangerschap. -Omdat dit nogal een lang en uitgebreid verhaal is, vertel ik volgende week de rest!-


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.